Jan Willem van Opstal
Ik moest optreden in Parijs en Peter zei spontaan:”Zal ik rijden?” Het betrof een optreden in een Middeleeuwse herberg. Ik zie ‘m nog zo voor me als middeleeuwer verkleed in de Parijse metro. Ik ken niemand anders met zijn glimlach en pretogen die zo onvoorwaardelijk kon genieten van het moment. Verder koester ik de mooie herinneringen aan de vele logeerpartijen als ik meerdere dagen in Delft mocht werken. En de keren dat hij me bezocht in het oosten des lands.
