Pietrick

Pietrick zo noemde ik Peter altijd, waarom weet ik werkelijk niet meer maar dat is zo gegroeid. Ik heb Peter leren kennen voor Corona maar pas echt tijdens Corona. In die periode waren wij (net als de rest van Nederland) afwisseld open en gesloten voor gasten. Maar wel constant open voor afhaal koffie. Peter bracht ons bijna dagelijks een bezoek in die periode voor zijn cappuccino. De regels waren dat je alleen koffie mocht bestellen betalen en gelijk meenemen maar vooral niet blijven. Maar hoe ga je nou een gezelschapsdier als Peter vertellen dat hij niet mag blijven…. Daar had hij het volgende op gevonden; Ik ga aan een tafeltje bij jou achter de balie zitten met mijn cappuccino en sla je laptop open, als ze dan komen controleren dan speel ik toch gewoon jou boekhouder en zo gebeurde het wij hadden er ineens een dagelijkse cappuccino drinkende boekhouder bij. Het mooie was als hij weer moest gaan zweefvliegen, dan werd de cappuccino ingeruild voor een espresso zonder koekje want hij moest dan weer afvallen anders komt het zweefvliegtuig niet omhoog was zijn antwoord. Waarop ik steevast zei of jou gewicht van dat beetje melk in de koffie afhangt en nergens anders van komt. Het komt zeker niet van de zachte amandelkoekjes met kersensmaak die je bij ons met regelmaat tot je nam of per doos kocht. Bulderende lach en vervolgens gingen we weer verder met volslagen onzinnige verhalen en teksten waarvan menig ongetwijfeld gedacht heeft die 2 zijn gek. Als hij vond dat de tijd voorbij was zei hij steevast ” zo ik ga weer iets declarabels doen zie je morgen wel” en vertrok hij weer op zijn fiets waarover ik dan weer zei dat hij die in zijn handen had later drukken omdat dat ding abseurd groot en hoog was en Tata steel daar een extra winstuitkering aan over heeft gehouden vanwege de hoeveelheid metaal dat erin verwerkt was, maar nee dat zag ik dan verkeerd hij was er erg blij mee. Op een keer kwam Peter binnenlopen bij ons en zei bloedserieus tegen me; Ik moest vannacht nog aan je denken… Ik zei, aan mij?? jawel aan jou, ik hoezo? ” Ik wilde mijn erectie uitstellen” hahaha wederom een bulderende lach kwam er tussen die 2 grote rode konen vandaan. Dit zijn een paar grappige anekdotes die inmiddels onbetaalbaar zijn geworden en toen het gebeurde niet meer dan een grappig voorval of tekst waren. Grote vriend ik ben er doodziek van dat ik jou nooit meer zal zien of horen maar je staat in ons geheugen gegrift. Bedankt voor je vriendschap!