Lieve Peter, Ongeveer 10 jaar geleden stapte ik het meisjeshuis binnen voor een bijeenkomst van de ICTkring. Jij was hier al een tijd lid en het duurde niet lang voordat onze paden elkaar kruisten. Ik herinner me nog goed de grote man met de brede grijns en het brilletje dat van kleur kon veranderen, altijd gepaard met een bulderende lach. Je genoot van gezelligheid, lekker eten en vooral van een goed glas wijn of bier. Onze maandelijkse bijeenkomsten eindigden steevast met een leuke groep in een restaurant in de stad. Vanaf het begin was je enthousiast over mijn Game ‘Innebula’, dat ik destijds aan het ontwikkelen was. Toen ik sprak over verbeteringen aan mijn servers, werd je direct geïnspireerd. Je zag het als dé gelegenheid om je onlangs opgedane Linux-kennis in de praktijk te brengen. Je was me altijd dankbaar dat ik je die kans had gegeven, omdat je daardoor volgens jou je volgende grote project binnenhaalde. Als blijk van dank nam je me mee uit eten naar Vermeertje en het Japanse restaurant waar ik de naam niet meer voor de geest kan halen. De eigenaresse zei nog wel Peter vandaag met andele vrouw. Blijkbaar kwam je er vaker… plaatsen waar ik destijds alleen maar van kon dromen om te kunnen dineren aangezien al mijn geld in de ontwikkeling ging van mijn team voor Innebula destijds. Die ervaring heeft mijn liefde voor heerlijk eten alleen maar versterkt. Terwijl het eigenlijk natuurlijk de omgekeerde wereld was en ik jou natuurlijk super dankbaar was voor je hulp.
Maar zo was jij! Naarmate de tijd vorderde, spraken we steeds vaker af en ontwikkelde zich een bijzonder warme vriendschap. Ik herinner me diverse leuke momenten samen zoals mijn ‘roaring twenties’ party, waar je wel gecharmeerd was van een vriendin van mij, het zweefvliegen, bootjes varen en een keer een weekend uitwaaien op de eilanden. Nu ik bezig ben met herinneringen kan ik alleen maar zeggen dat we veel te weinig foto’s hebben gemaakt. Hoewel Innebula geen commercieel succes werd, bleven we elkaar inspireren met nieuwe ideeën. Jij was een echte starter. Als je iets interesseerde dan maakte je direct een prototype of basisconcept. Dingen afmaken was wel altijd wat lastiger. Dan werd het toch wat saaier denk ik en kon je minder je creativiteit en energie kwijt. Toch wisten we Cloudspotters een aardig end af te maken en werkten we aan verschillende andere concepten, vaak vanuit jouw keuken.
Voor of na onze brainstormsessies gingen we altijd even een drankje doen bij Doerak waar we ook meestal jouw grote broer Marco tegen kwamen of Helene en vele van je andere vrienden of vaste gasten van de Doerak. Om de hoek was er een café met een flipperkast waar we regelmatig naartoe gingen. Jij was er helemaal weg van. Ik herinner me ook nog goed toen je Liesbeth leerde kennen. Ik vond het een perfecte match, een superleuke, intelligente vrouw die ook wel hield van lekker gek doen. Onze avond bij Artuchi staat me nog levendig voor de geest, waar Liesbeth op haar stoel ging staan om de aandacht te trekken. Ik weet niet meer waarvoor precies, maar het was een onvergetelijk gezellige avond. Het duurde niet lang voordat jullie in Schotse kilts trouwden. De bruiloft en het feest hier in het meisjeshuis waren werkelijk fantastisch. Het was dé plek waar jij graag feestjes vierde. Een paar jaar later, tijdens jouw 50e verjaardag hier in het meisjeshuis, ontmoette je Spencer voor het eerst. Je was gelijk weg van hem en zei direct: “Wat een schatje. Als jij hem niet meer wilt, mag ik hem dan?” Je was zo blij toen je hoorde dat Spencer een flipperkast had. Die in Delft was namelijk weg dus je kwam nu regelmatig langs bij ons om een potje te flipperen. Toen Spencer in een moeilijke periode zat met zijn werk, raadde je hem aan om te gaan vliegen. En toen Spencer die stap nam, hoefde je niet lang na te denken om ook zelf het luchtruim te kiezen. Zweefvliegen deed je al jaren. Ik ben ook wel eens mee geweest en dat was echt uniek. De laatste keer dat we elkaar zagen, was toen ik voor 2 dagen in Nederland was als tussenstop voordat ik terugging naar de Filipijnen. Het was maar een kort uurtje, maar ik ben zo dankbaar dat ik je toen nog even heb kunnen zien.
Lieve Peter, er zijn nog zoveel momenten die ik met je had willen delen en zoveel dingen die ik zal missen. Je lach, je humor, je positieve energie, onze gesprekken over van alles en nog wat, het samen brainstormen over nieuwe projecten, de gezellige diners met onze partners, de lunches, koffiemomenten en biertjes. Je stond er altijd voor open om nieuwe mensen te ontmoeten en als iemand een leuk idee had ging je daar gelijk in mee. Ik mis je ontzettend en het is nog steeds moeilijk te bevatten wat er is gebeurd. Het begin en het afscheid beide in het meisjeshuis. Hartstikke mooi geregeld door je fantastische vrouw Liesbeth! We zullen er ook voor haar zijn. Je hebt voor altijd een speciaal plekje in mijn hart. Liefs, Anke
